Pek Muhterem Ikea Hack Çalışmam

-

 Ceylan Taş//Kendin Yap


(Yazar başlıkta,farklı kültürleri homojen bir şekilde sentezlediğini kanıksatmayasdfghkl ÖF SUSUN)

 

Anlatacağım şey benim -şimdilik- ikinci büyük projem. Birincisi yüzünden hala sırtım ağrıyor!

Yeni evimizdeki yetersiz depolama alanından dolayı yeni bir konsol, büfe veya bünyesinde raf ve kapak barındıran herhangi bir mobilyaya son derece ihtiyaç duyuyordum. Dolapların içi sıkış tepiş olunca beni boğuyorlar çünkü.

Büyük sayılmayacak ölçülerde bir salonum var ve eşyalarım tam oturdu, fazladan bir sehpa desen ı-ıh istemiyordum. (Zaten istesem de beğenmeyeceğimden, beğendiğim şeyin de yüz elli milyar falan olacağından emindim.) Hem karnım doysun hem pastam dursun istiyordum; çünkü hayattan genel beklentim bu şekildedir.

Bir sağa döndüm, bir sola döndüm, deliye döndüm tadında bir aya yakın zaman geçti.

Derken kafamın içinde -ta daaa- bir ampul yandı ve hemen bir tasarım yaptım.

Yok yok şaka.

Yıllaaar önce pinterestte gördüğümde; sanfıransiskoda yaşayan 35 yaşında bir ancelina’nın yaptığını düşündüğüm ve fakat Bursa’da yaşayan 20 yaşında bir Ersin‘in yaptığını öğrendiğim; Türkiyemizin en iyi geridönüşümünün -ufak değişimler kattığım- bir taklidi benimki.

Bir süre hayretlilikten kurdeşen döktüm. Sonra baktım ki bu projenin ana malzemesinden bende de var. Üstelik buna çok ihtiyacım var ve bu haliyle hiçe yakın işlevsellikte. O zaman haydi Bauhaus’a dedim.

***

Kullandığım malzemeler şöyle:

1 büyük,8 küçük parça kontraplak
Polisan su bazlı parlak boya(x1)
Ahşap boyası renk tüpü(siyah)
8 adet kulp
16 adet menteşe
Siyah sprey boya
Sprey vernik
Zımpara
Cetvel

***

Arka kısmı kapatmak için bir büyük parça, ön kapaklar için de 8 küçük parça kontraplak kestirdim. Bauhaus’ta istenilen ölçüye göre ücretsiz kesim yapılabiliyor.

Boyayı ikiye böldüm ve yarısını siyah renk tüpü yardımıyla gri renge çevirdim. Kapakları önce koyu griye boyadım. İş yaparken kendimden geçer ve hafızamı kaybederim normalde ama, durup bu aşamayı fotoğraflandırmam çok iyi olmuş.
Ham ve griye boyanmış hali böyle görünüyordu.

Screenshot_2016-05-31-00-23-40-1

Kuruduktan sonra üzerine beyaz boyayla eskitme yaptım. O da tamamen kuruyunca parçalı bir görünüm vermek için cetvelle hizalayıp düz bir çizgi şeklinde zımpara geçtim. (Benim en sevdiğim fikir buydu)

En son sprey vernik uygulayarak kapakları bitirdim.
Menteşe ve kulpları da siyaha boyadım ve sprey vernikle boyayı sabitledim. Evet, vernik kullanmayınca tüm boyalar mutlaka atıyor.

Hepsini bi süre kurumaya bırakmak gerekiyor. 3 saat falan yani. Beklemek sıkıcı ama monte ederken ister istemez baskı uygulanıyor ve kuru gibi görünse de sertleşmeyen boya dağılabiliyor.
Sonra ver elini cinnetler!

Kuruduktan sonra ”ay dur,ay dikkat et, bak çizilirse asla konuşmam senle” diye diye eşime monte ettirdim. Ama bence yine de siz kendiniz monte edin, sabah uyandığınızda onun değil sizin kollarınız ağrıyor olacak ama yine de bu ortak bi çalışma olmuş olacak.
YEK YEA!
(Sansar Oğuzluktan öldü.)

***

Değişimden önceki hali,
0365639_PE549081_S5

Bu da değişimden sonra,

20160421_121709-min

(IKEA EXPEDİT DEĞİLMİŞİM GİBİ ÇEK KANKA)

 

20160531_003534-min

 

20160531_003425-min

PhotoGrid_1457296929624

***

İşte bu kadar.

Bu işe başlarken konsolun görsel güzelliğinden emindim ama açıkçası bu derece fonksiyonel olacağını beklemiyordum. Masa örtüleri, tencereler ve yüz elli bin tane kavonoz doldurdum içine.

Gelip gidip baktım, baktıkça güldüm, güldükçe sevdim. Hala da seviyorum.

Sevgiler.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Bir Topladım Sıfır Etti

-
Bir seneden daha uzun zaman sonra, bir senenin gerçekten bir sene sürdüğüne olan inancını yitirmiş biri olarak öncelikle şunu söylemek isterim ki, merhaba. Geçen hafta kendime ''Gayet iyi gidiyorum, hayatıma hakimim, 2021 çok iyi başladı,'' dedikten sonra biraz daha iyiye gitmem gerektiğini fark ettim, ama bunca şeyle beraber zamanın neresinde olduğumuzun takibini de aksatmadan yapabilseydim hiçbirinizle konuşacak şey bulamazdım. * Alışkanlıktan mızmızlanacağım biraz. Bugün öğleden sonra, Deniz yıllardır aynı yerde duran yatağının yerini değiştirmemi isteyince alışkanlık hakkında düşünmeye başladım. Eşyaları iterken, çekerken, eşyaların önünü ardını süpürüp silerken; alışkanlık, bağ, insanları birbirlerine, yerlere ve şeylere bağlayan görünmez ipler hakkında uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Alışkanlıkların insana verdiği güçle insandan aldığı gücü kıyaslama imkanım oldu. Sonuç ne bilmiyorum. Bağların hangisini gevşetip hangisini sıkmak gerektiğinden emin değilse de, dü...
Devamı

Bir Nevi Big Bang

-
Bildiğimiz gibi dünyamız önceleri bir toz bulutuydu, sonra büyük bir patlama meydana geldi, sonra da erkeklerin karnı acıktı. Bilim bunlar. Bakın: ''Bu büyük patlamadan 300,000 yıl sonraki, yani bundan aşağı yukarı 13,5 milyar yıl önceki evrenin ilk görülebilir halinin fotoğrafı çekildi. 1992 yılında NASA'nın COBE uydusunun çektiği bu fotoğrafın, astrofizikçilerin hesaplarına tam uyumlu olduğu gözüktü.'' Bunlar hep bilim. 1992 yılında ben üç yaşındaydım ve evimiz çok kalabalıktı. Teyzemler, amcamlar, halamlar ve diğer amcamlar, dayılarım ve dünyadaki diğer tüm tanıdıklarım durdurulamaz şekilde bir aradaydı. O gün bizim evde de bir fotoğraf çekildi, kimin çektiğini bilmiyorum ama Nasa değil. O fotoğrafa bakınca ilk olarak ne söylemek gerektiğini öğrenmeye ise bir hayat adadım. * Yaz sonu. O gün geri kalan tüm günler gibi, yemek vakti yaklaşınca kadınlar aralarında iş bölümü yapıp ocağa yemekler koyarken erkeklerin bir kısmı salonda oturuyor, birazı bahçede geziniyord...
Devamı

Ok.

-
Uzun zaman sonra çok önemli bazı şeyler anlatmam gerektiğini hissederek merhaba. Bundan on küsur sene önce, çoktan unutulup gittiği için adını şu an hatırlayamadığım bir ''uzman'' vardı. Hemen hemen her sabah televizyonda, derinden gelen kemik bir yüz ifadesi ve kendine has yıkıcı bir üslupla ebeveynleri, yani maalesef ama ilk anlamıyla anneleri, yaptıkları sonsuz yanlışlar konusunda bilgilendirip dururdu. Şaşkınlıkla mum gibi oturup izlerdim. İzledikçe, hissettiğim annelikten, çocuğumdan ve hayatımızdan uzaklaşıp çok başka bir yere, bir ütopyaya doğru gittiğimi, ama tabii ki tam gidemediğimi, gerçek hayatın beni bir noktada tabii ki yeniden içine çektiğini, savrulup dururken sadece, sadece halledilemez boyutta suçlu, berbat, hiç doğurmaması hatta hiç doğmaması gereken biri gibi hissettiğimi öyle iyi hatırlıyorum ki. Oradan kaçmaya değil, orada kalıp sorun her neyse bir şekilde çözmeye acilen ihtiyacım olduğunu, tüm bu şeyin çok kısa bir sürede garip bir hızla var olduğ...
Devamı