Merhaba!

-


Ceylan Taş//Lâf-ü Güzâf

BU BİR GİRİŞ YAZISIDIR.
Kolay görünen ama zor olan türden bir iş.

 

Herkese merhaba, ben Ceylan Taş.

Şimdi kendimden bahsedeceğim.

1989 Ankara doğumlu bir kişiyim. Ankara’da, yüzde ellisini bizzat kendi doğurduğum ailemle birlikte yaşıyorum.

Bu sene şiddetli bir biçimde anneyim. İki çocuğumun da en zor dönemleri çakıştı. Biri yeni doğdu, diğeri okula başladı.

Yol kenarına atılmış bir ahşap görse gözleri kalp kalp olan gerçek bir eskiciyim. Alır getirir, yıkar paklar, boyar kullanırım. Bayılırım boş işlere. Şaka bir yana, iç dekorasyon bence bir tutku. Ama öyle al getir koy dursun şeklindeki iç dekorasyondan bahsetmiyorum. Geri dönüştürmek, boyamak, kaplamak veya herhangi bir şekilde du it yorselfmekten bahsediyorum. Bazen azalır gibi oluyor ama, no. Bitmiyor.

Hiçbir teknik bilgim olmayan konularda, üstelik katiyen destek kabul etmeden çabalayıp durmak en büyük hobimdir. Mesela dikiş yapmayı aslında bilmiyorum ama yine de 5 senedir yapıyorum. NASIL FİKİR? BENCE SÜPER.

Takım tutmam, spordan sayılıyor olması dışında futbolun her şeyinden nefret ederim. Kabalıktan başka bir şey çağrıştırmıyor bana. Bu, adabı muaşerete ileri derecede hakim oluşumdan kaynaklanıyor.

Siyasetten anlamam çünkü anlamak istemem. Siyasi partilerin tamamına karşıyım, ama bir brunch partisi, bir baby shower varsa koşarak giderim. Çünkü içinde yabancı kelimeler olan şeylere bayılırım. Bu da ingilizceye aşırı hakim oluşumdan kaynaklanıyor. Yani böyle bir ingilizceye hakim olmak olamaz, görseniz şaşırırsınız.

Kocama kociş demem. Koca adama kociş demektense eline yüzüne silikon tabancasıyla ponpon yapıştırıp vitrine koyarım daha iyi; çünkü bence ikisi aynı şey. Kocam da demem aslında çünkü bana bir garip geliyor o kelime. Eşim demem, o da çok yapmacık. Beyim, herif veya benim adam da diyemiyorum haliyle. Ay ben ne diycem bu adama? Ali diyeyim dedim hazır adı Ali iken. Ali süper. Her ruh haline uyuyor. Kızgınken de üzgünken de aşıkken de süper gidiyor.
Slm Ali nbr?

***

2009 yılında, yani yaklaşık olarak 20 yaşındayken ilk kalp çarpıntımı doğurdum.
Yiğit oğlum.
Minik gözlüklerinin arkasında parlayan gözleriyle yolumu aydınlatıyor şu an. Çok akıllı, çok meraklı, çok komik ve inanılmaz merhametli. O bambaşka biri.

2015 yılında bir ısı ve ışık kaynağım daha oldu.
Deniz kızım.
Kendisi tam bir günışığı ama haberi yok. Çokça ağlamak dışında şimdilik kendini pek ifade edemiyor bize, ama o bambaşka biri.

Hal böyle olunca üniversite okumaya fırsatım olmadı (Gülüşmeler…)

O zaman bulamadığım vakti tam da bu sene buldum ve üniversite sınavına girdim. Şimdilik (yazar burada maceranın daha yeni başladığını ifade ediyor) hayaller hayatlar tadında da olsa bir bölüm seçip okuyacağım. Sonuç itibariyle yaşını başını almış olmak bunu gerektirir.

Bilmemney’s mom, falan anne, filan gelin olmadan önce tek sıfatım bir Ceylan olmaktı.
Blogcu alemde bir Ceylan eskik kalmasın diye;

Çoluk çocuk, dekorasyon, geridönüşüm, DIY projeleri, kitaplar gibi muhtelif konularda yazmayı planlıyorum.

Umarım her şey iyi olur. Bence yazdıklarımı okuyun. Türkiyemizdeki ve dünyamızdaki herkese anlatın. Herkes kendi kapısının önüne anlatsa her yer benim blogum olur.

Çoraptan abajur falan yapıyorum çok acayip bi şey. İnsan gerçekten hayret ediyor. Ne güzel bir blog, ben olsam kesinlikle takip ederdim.

Herkese sevgiler.

    

 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Bir Topladım Sıfır Etti

-
Bir seneden daha uzun zaman sonra, bir senenin gerçekten bir sene sürdüğüne olan inancını yitirmiş biri olarak öncelikle şunu söylemek isterim ki, merhaba. Geçen hafta kendime ''Gayet iyi gidiyorum, hayatıma hakimim, 2021 çok iyi başladı,'' dedikten sonra biraz daha iyiye gitmem gerektiğini fark ettim, ama bunca şeyle beraber zamanın neresinde olduğumuzun takibini de aksatmadan yapabilseydim hiçbirinizle konuşacak şey bulamazdım. * Alışkanlıktan mızmızlanacağım biraz. Bugün öğleden sonra, Deniz yıllardır aynı yerde duran yatağının yerini değiştirmemi isteyince alışkanlık hakkında düşünmeye başladım. Eşyaları iterken, çekerken, eşyaların önünü ardını süpürüp silerken; alışkanlık, bağ, insanları birbirlerine, yerlere ve şeylere bağlayan görünmez ipler hakkında uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Alışkanlıkların insana verdiği güçle insandan aldığı gücü kıyaslama imkanım oldu. Sonuç ne bilmiyorum. Bağların hangisini gevşetip hangisini sıkmak gerektiğinden emin değilse de, dü...
Devamı

Bir Nevi Big Bang

-
Bildiğimiz gibi dünyamız önceleri bir toz bulutuydu, sonra büyük bir patlama meydana geldi, sonra da erkeklerin karnı acıktı. Bilim bunlar. Bakın: ''Bu büyük patlamadan 300,000 yıl sonraki, yani bundan aşağı yukarı 13,5 milyar yıl önceki evrenin ilk görülebilir halinin fotoğrafı çekildi. 1992 yılında NASA'nın COBE uydusunun çektiği bu fotoğrafın, astrofizikçilerin hesaplarına tam uyumlu olduğu gözüktü.'' Bunlar hep bilim. 1992 yılında ben üç yaşındaydım ve evimiz çok kalabalıktı. Teyzemler, amcamlar, halamlar ve diğer amcamlar, dayılarım ve dünyadaki diğer tüm tanıdıklarım durdurulamaz şekilde bir aradaydı. O gün bizim evde de bir fotoğraf çekildi, kimin çektiğini bilmiyorum ama Nasa değil. O fotoğrafa bakınca ilk olarak ne söylemek gerektiğini öğrenmeye ise bir hayat adadım. * Yaz sonu. O gün geri kalan tüm günler gibi, yemek vakti yaklaşınca kadınlar aralarında iş bölümü yapıp ocağa yemekler koyarken erkeklerin bir kısmı salonda oturuyor, birazı bahçede geziniyord...
Devamı

Ok.

-
Uzun zaman sonra çok önemli bazı şeyler anlatmam gerektiğini hissederek merhaba. Bundan on küsur sene önce, çoktan unutulup gittiği için adını şu an hatırlayamadığım bir ''uzman'' vardı. Hemen hemen her sabah televizyonda, derinden gelen kemik bir yüz ifadesi ve kendine has yıkıcı bir üslupla ebeveynleri, yani maalesef ama ilk anlamıyla anneleri, yaptıkları sonsuz yanlışlar konusunda bilgilendirip dururdu. Şaşkınlıkla mum gibi oturup izlerdim. İzledikçe, hissettiğim annelikten, çocuğumdan ve hayatımızdan uzaklaşıp çok başka bir yere, bir ütopyaya doğru gittiğimi, ama tabii ki tam gidemediğimi, gerçek hayatın beni bir noktada tabii ki yeniden içine çektiğini, savrulup dururken sadece, sadece halledilemez boyutta suçlu, berbat, hiç doğurmaması hatta hiç doğmaması gereken biri gibi hissettiğimi öyle iyi hatırlıyorum ki. Oradan kaçmaya değil, orada kalıp sorun her neyse bir şekilde çözmeye acilen ihtiyacım olduğunu, tüm bu şeyin çok kısa bir sürede garip bir hızla var olduğ...
Devamı