Hayaller Mudo Concept-Hayatlar Moda Life
Eskiyi yenileme isteği evet; ama yeniyi eskitme isteği insana uzak bi şey gibi. Ama lâyıkıyla yapılınca tadından yenmiyor. Beklentiyi yüksek tutmayın, ben lâyıkıyla yapamadım. Ama yine de sevdim. Çünkü sevgi, emekti.
***
Alındığı günden beri hiç sevmediğim bir kitaplığımız vardı. Bir kitaplık en fazla ne kadar sevilmeyebilirse o kadar sevmiyordum. Ama yıllarca da dokunmadım.
Durdu öylece.
Her işi aynı güne sıkıştırıp iki ayağı bir pabuca sokma konusunda bir dünya markası olmamdan sebep, tam da konsol dönüşümünü yaptığım gün boyamaya karar verdim bu kitaplığı.
Çünkü hobililik böyledir.
Daha önce hiç zımpara yapmadığım için bu işlem çok zor geliyor ve gözümde büyüyordu. Chalk paint denen, zımpara veya astara gerek kalmadan her yüzeye tutunabilen boya tekniğini araştırmama sebep de buydu.
Boyanın çok basit fakat sırrı detaylarda saklı bir durumu vardı. Kolay göründüğü için her zamanki gibi daha denemeden sevmiştim.
Chalk Paint Boya Yapımı
Her 1 litre boyaya 1 kaşık derz dolgusu ekliyorsunuz.
Sonra kontrollü bir şekilde ve azar azar su bazlı boyaysa su, sentetik yani tiner bazlı boyaysa tiner ekliyorsunuz.
Formül bu kadar basit.
Fakat boyayı bir saat karıştırmanız gerekiyor. Ancak bir saat sonunda derz erimiş ve boyaya homojen olarak dağılmış oluyor. Bir kaşık deyip geçmeyin, derz çok belalı bir şeydir.
Neyse, sonuç olarak elde ettiğiniz boyayla yerleri gökleri dilediğiniz gibi kolayca boyayabiliyorsunuz.
Ben de tam buna benzer bir yazı okuyup başladım karıştırmaya. Kollarım tükendiğinde henüz 7 dakika olmuştu. Ancak günler geçti sandığımda boya hazırdı. Kitaplığı balkona çıkarıp ilk kat boyayı sürdüm.
Sürdüm tamam da hani benim internette gördüğüm pürüzsüz görüntü? Bu mudur yani övmeklere doyamadığınız chalk paint?
Tövbeler olsun ki tutmuyor bu boya. Üstelik durdukça tekrar kuruyup topak topak oldu. Su ekledikçe de formüldeki boya miktarı azaldığı için, tutacağı varsa da tutamaz hale geldi.
Neyse, yarısını boyadım artık geriye dönemem diye biraz kendi haline kurumaya bıraktım. Zaten eski görüntüsünü de sevmiyordum falan diyerek kendimi oyuncuktan teselli ettim; çünkü başka şansım yoktu.
Kuruyunca topakları süpürüp yüzeyi düzleştirmek isterken boya kısım kısım kalkmaya başladı bile.
Pardon da siz şaka mı yapıyorsunuz, keşke pastel boyayla boyasaymışım madem.
Ve benim zımparayla eskitme olayım o noktada mecburen başladı. Aldım elime dağlardan taşlardan daha sert bir zımpara, köşe ve kenarları eskitmeye başladım. Yüzeyde yer yer kalkan boyalar bu sayede biraz istenerek yapılmış gibi durdu.
Sanki güzel oldu gibi mi?
Yok yok, tamamı bitip şöyle bir bakınca resmen Mudo’da yedi yüz elli milyara satılan kitaplıklara benzedi. Ay yanlışlıkla shabby chic oldum!
Daha iyi hissederek, durdukça dökülen boyaları sabitlemek için hemen vernik sürdüm. Çünkü Mudoluğun da bir sınırı var.
Eski hali böyleydi,
Ve yeni hali,
***
Ben kitaplığın mutlak surette salonda durması gerektiğine hükmetmeden önce, başka bir odada başka bir moddaydı. O odada Deniz faktörü olmadığından, alt rafları da rahatlıkla kullanabiliyordum.
İşte böyleyken böyle.
Hülasa arkadaşlar, evde -en azından su bazlı boyayla- hazırlanan chalk paint boya tut-mu-yor!
Sentetik boyayla sonuç ne olur bilmiyorum; ama diğeri için zaman, emek ve para harcamaya değmiyor.
Dertsiz başınıza dert almayın diye tecrübelerimi paylaşmayı kendime misyon edindim. Bu ülkede artık doğruları söyleyen insanlar olmalı. Bu vatandaşı kandıramazsınız. Bu halkı size yedirtmem. (Siyasal Bilgiler Fakültesi-Halka Çemkirme Ana Bilim Dalı başkanı Ceylan Taş)
—
Sonuçtan şu an için memnunun neyse ki. Zararın bir yerinden döndüm ama tam olarak neresi bilmiyorum.
***
Bir kez daha anladım ki, güzel olan şey kolay olmuyor.
Bu da böyle bir bilgi birikimim ve eşsiz hayat tecrübelerimden biriydi.
İnsanın başına ne gelirse meraktan adlı yazımı okudunuz.
Sevgiler,
Ceylan.
Yorumlar
Yorum Gönder