Dedem Bir Kiraz Ağacı

-

 Ceylan Taş//Kitap

Seneeee…

…2009

Bunu yapmak için neden yalnız kaldıkları bir anı seçtiğini bilmiyorum; ama bir gün kimsenin olmadığı bir odada, Yiğit’in bacaklarını bisiklete benzer bir hareket yaptırıp sessizce gülerken gördüm babamı.

Aralarındaki güçlü ilişkinin başladığı o gün, Yiğit 5 aylıktı.

Nihayetinde 2 yaşına geldiğinde ”Beni Nihat dedem doğurdu.” demeye başladı.

Tam anlamıyla yıkıldım. Ağlamak istedim. 

Fakat bir insana duyulan sevgi ve güven, bundan daha güzel anlatılamayacağı için kendimi toparladım.

Çünkü çocukluk çok harika bir şeydir.

***

Yiğit 4 yaşını bitirdiğinde yine bir gün birlikte, yürüme mesafesindeki evimizden babamlara gidiyorduk.

Yol üzerindeki büyük kırtasiyeye girip kitaplara göz attım. Kendime, tarzım olmadığını bal gibi bildiğim ve fakat sosyal medyada gördüğü ilgiden dolayı merakımı celbeden bir kitap,

Yiğit’e de, sosyal medyada hiç ama hiç rastlamadığım, övülmediği için harika olmayan; fakat ”Dedem” kelimesini içerdiği için gözüme çarpan bir kitap alıp çıktım.

Eve gelince kendime aldığım, ve şu an şerefliliğimden dolayı adını asla söylemeyeceğim o kitabı okumaya başladım. Otuzuncu sayfaya geldiğimde daha fazla dayanamayıp kapattım. Ve bu kitabın tamamen, kahve ve mum olan ortamda ambiyansı tamamlamak adına, bir nevî ”şekil olsun” diye yazıldığını anladım. Dizi sektörümüzün harikalığı gibi, ne gidiyorsa onu yapmaya çalışıldığı çok âşikârdı çünkü. Yazarı kınadım. Farkında olmadı.

***

Yiğit’e aldığım kitaba gelince, o zamanki yaşı için biraz kalın bir kitapmış gibime geldi.

Daha kısa hikayelere daha rahat konsantre olur diye düşünüp, arka kapak dışında bir satır okumadan kitabı rafa kaldırdım.

Ta ki bu akşama kadar.

Evet, rafa kaldırma işini biraz abarttım.

*

Şu ara ruhumuzdaki darlığı açabilmek adına yapmayacağımız şey kalmadığı için mi,

Yoksa ruhumuzdaki darlık sebebiyle, yapmamız gerekenler bile ağır geldiği için mi bilmiyorum;

Henüz başlayan blog hayatıma burada son vermeyi düşündüğüm bir tükenmişlikle, bana bu akşam sadece bir çocuk kitabının iyi geleceğini hissedip kitaplığa yöneldim.

20160723_110125-min

İyi ki daha fazla beklememişim.

”Anlatılmaz güzellikte bir kitap” olsa da, merak uyandırmak adına biraz yazmaya çalışacağım.

İtalyan yazar Angela Nanetti’nin 1998 yılında yazdığı, çağdaş çocuk klasikleri arasında yer alan ödüllü kitabı,

Sema Tuksavul tarafından harika bir şekilde Türkçe’ye çevrilmiş. 

Aman yalan be, bu kitabı kesin bir Türk yazmıştır dedirtecek bir tadı var çevirinin, okurken o derece doğal akıyor.

20160723_110220-1-min

Dedem Bir Kiraz Ağacı,

Anne-baba, babaanne-dedesiyle birlikte şehirde yaşayan Tonino’nun, köyde yaşayan anneanne ve dedesiyle olan ilişkisini ve onlara bağlılığını konu alıyor. Sevgiden bahsederken, kaybetmeye ve güçlü olmaya da değiniyor.

Ve kesinlikle bir çocuk kitabından çok daha fazlası…

Bir kitabın okuyucuyu daha ilk sayfada içine alması her zaman mümkün olan bir şey değil. Bir çocuk kitabının bir anneye kahkaha attırması ve daha çok da ağlatması, her zaman mümkün olan bir şey değil.

İnsana anneliğini sorgulatan cinsten anıları da var Tonino’nun.

20160723_110311-1-min

Yiğit’in yorumu ise, göz kapaklarına ısrarla direnerek sonuna kadar dinlemek, hatta “uyusam da okumaya devam et” ve

”Bu kitap çok farklı” demek oldu.

Meraklısına duyurulur.

***

Ben şimdi hafiflemiş ruhumla bir kiraz ağacının gölgesinde uyumaya gidiyorum.

Şuanda saat gece 02:35

Siz bu satırları okurken ben çok uzak diyarlarda bir yerde, muhtemelen uykusuzluktan ağlıyor olacağım.

Çünkü bloggerlık kalp ben.

Sevgiler,

Ceylan.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Bir Topladım Sıfır Etti

-
Bir seneden daha uzun zaman sonra, bir senenin gerçekten bir sene sürdüğüne olan inancını yitirmiş biri olarak öncelikle şunu söylemek isterim ki, merhaba. Geçen hafta kendime ''Gayet iyi gidiyorum, hayatıma hakimim, 2021 çok iyi başladı,'' dedikten sonra biraz daha iyiye gitmem gerektiğini fark ettim, ama bunca şeyle beraber zamanın neresinde olduğumuzun takibini de aksatmadan yapabilseydim hiçbirinizle konuşacak şey bulamazdım. * Alışkanlıktan mızmızlanacağım biraz. Bugün öğleden sonra, Deniz yıllardır aynı yerde duran yatağının yerini değiştirmemi isteyince alışkanlık hakkında düşünmeye başladım. Eşyaları iterken, çekerken, eşyaların önünü ardını süpürüp silerken; alışkanlık, bağ, insanları birbirlerine, yerlere ve şeylere bağlayan görünmez ipler hakkında uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Alışkanlıkların insana verdiği güçle insandan aldığı gücü kıyaslama imkanım oldu. Sonuç ne bilmiyorum. Bağların hangisini gevşetip hangisini sıkmak gerektiğinden emin değilse de, dü...
Devamı

Bir Nevi Big Bang

-
Bildiğimiz gibi dünyamız önceleri bir toz bulutuydu, sonra büyük bir patlama meydana geldi, sonra da erkeklerin karnı acıktı. Bilim bunlar. Bakın: ''Bu büyük patlamadan 300,000 yıl sonraki, yani bundan aşağı yukarı 13,5 milyar yıl önceki evrenin ilk görülebilir halinin fotoğrafı çekildi. 1992 yılında NASA'nın COBE uydusunun çektiği bu fotoğrafın, astrofizikçilerin hesaplarına tam uyumlu olduğu gözüktü.'' Bunlar hep bilim. 1992 yılında ben üç yaşındaydım ve evimiz çok kalabalıktı. Teyzemler, amcamlar, halamlar ve diğer amcamlar, dayılarım ve dünyadaki diğer tüm tanıdıklarım durdurulamaz şekilde bir aradaydı. O gün bizim evde de bir fotoğraf çekildi, kimin çektiğini bilmiyorum ama Nasa değil. O fotoğrafa bakınca ilk olarak ne söylemek gerektiğini öğrenmeye ise bir hayat adadım. * Yaz sonu. O gün geri kalan tüm günler gibi, yemek vakti yaklaşınca kadınlar aralarında iş bölümü yapıp ocağa yemekler koyarken erkeklerin bir kısmı salonda oturuyor, birazı bahçede geziniyord...
Devamı

Ok.

-
Uzun zaman sonra çok önemli bazı şeyler anlatmam gerektiğini hissederek merhaba. Bundan on küsur sene önce, çoktan unutulup gittiği için adını şu an hatırlayamadığım bir ''uzman'' vardı. Hemen hemen her sabah televizyonda, derinden gelen kemik bir yüz ifadesi ve kendine has yıkıcı bir üslupla ebeveynleri, yani maalesef ama ilk anlamıyla anneleri, yaptıkları sonsuz yanlışlar konusunda bilgilendirip dururdu. Şaşkınlıkla mum gibi oturup izlerdim. İzledikçe, hissettiğim annelikten, çocuğumdan ve hayatımızdan uzaklaşıp çok başka bir yere, bir ütopyaya doğru gittiğimi, ama tabii ki tam gidemediğimi, gerçek hayatın beni bir noktada tabii ki yeniden içine çektiğini, savrulup dururken sadece, sadece halledilemez boyutta suçlu, berbat, hiç doğurmaması hatta hiç doğmaması gereken biri gibi hissettiğimi öyle iyi hatırlıyorum ki. Oradan kaçmaya değil, orada kalıp sorun her neyse bir şekilde çözmeye acilen ihtiyacım olduğunu, tüm bu şeyin çok kısa bir sürede garip bir hızla var olduğ...
Devamı