Allah Nerede Anne

-

  Ceylan Taş//Anne-Çocuk

Dünyaya gelen büyüyor.

Siz, büyürken sorduğu yüz milyon soruya cevap vermeye çalışırken, o hala büyüyor.

Epey bir süre anne bu ne, anne bu ne, anne bu ne silsilesi…

Daha sonra anne bu kim, bu kaç, bu nasıl, burası neresi şeklinde devam ediyor.

Sonra bir gün geliyor ve dann!

Anne,

Allah nerede?

Bir ara bu blogda çocuk gelişim kitaplarıyla ilgili bir takım talihsiz sözler sarf edilmiş sanırım. Benim blog şifrem kuzenimde kalmıştı, onların hepsini KUZENİM YAZMIŞ.

***

Size bir çocuk gelişim kitabından öğrendiğim, kaş yapayım derken göz çıkarma ihtimalinden bahsetmek isterim.

Çocuk beyni denen şey bambaşka bir boyut. Her şey, önce bunu anlayabilmekle başlıyor. Bir çocukla bir yetişkinin farkı, bir gençle bir yaşlınınkine benzemiyor. Birinde ötekinden farklı olarak, henüz devreye girmemiş birtakım sistemler var.

Sistem oturmadan, basit bir tabirle çocuğun henüz aklı ermeden bazı şeyleri olduğu gibi anlatıyor olmak, beklenen ve sanılan sonucu vermiyor. Bilakis, ay bilakis dedim, ilerisi açısından zararı bile olabiliyor.

—

Ben Allah nerede sorusunu duyduğumda, oğlum sanırım üç yaşındaydı.

Ne diyeceğimi bilemedim tabii , öylece baktım yüzüne bir süre.

O esnada düşünüyor fakat nasıl anlatacağımı bulamıyordum.

Allah her yerde diyemedim; çünkü cevap bu değildi.

Allah içimizde diyemedim; çünkü böyle de değildi.

Allah mekandan münezzehtir diyemedim; çünkü bunu hiç anlamayacaktı.

”Sana cevap vereceğim ama bir gün bekle” dedim.

Bu kaygıyla bir kitaba sarıldım.

Adem Güneş -beş bin tane yazdığı için hangisi olduğunu hatırlamadığım- bir kitabında diyor ki;

(kendi cümlelerimle aktarıyorum)

”Okul çağındaydım. Yani çoğu şeye aklı eren bir çocuk gibi göründüğüm yaştaydım. Bir gün anneme ”Allah nerede” diye sordum.

Tamamen iyi bir niyetle, ”Allah nerede anarsak oradadır” dedi.

Bu cevap beraberinde farklı sorular getirmişti benim için. Allah nerede anarsak orada mı? Peki ya anmazsak, Allah olmuyor muydu yani?

Aynı soruyu bir de cami hocasına sordum.

O da bana, elini sol tarafına koyarak ”Allah işte burada, kalbimizdedir” dedi.

Hiç anlamamıştım.

Allah kalbimizde mi? Bunca insan varken Allah hepsinin kalbinde nasıl olabiliyor, öyleyse neden Allah birdir diyoruz?

Bir süre sol tarafıma yatmamaya gayret ettiğimi hatırlıyorum; çünkü hoca ”Allah kalbimizdedir” demişti.”

Çocuğa bilgi aktarırken güven ortamı oluşturmak işin en önemli kısmı. Sonrasında mutlaka doğruyu -sade bir dille- anlatmak gerekiyor.

Kısa ve öz yani.

Anne baba olarak her şeyi bilmek durumunda değilsiniz. Cevabı bilmediğiniz durumlarda lafı uzatıp çocuğun kafasını iyice karıştırmaktansa dürüstçe ”bilmiyorum” deyin. Bu durum çocuğunuzun size olan güvenini kaybetmesine sebep olmaz. Aksine daha çok güven duymasını sağlar, bir sonraki cevabınızın doğruluğundan daha çok emin olur, diyor Adem Güneş.

Allah nerede sorusunun cevabı 7-8 yaşından önce geçiştirilmeli. Çünkü çocukta soyut kavram algısı ancak bu dönemden sonra oluşmaya başlıyor. İyi niyetle atacağınız bir adım çocukta ilerisi için bir bomba niteliği bile taşıyabilir, diye de ekliyor.

Verilecek en iyi cevap ”bilmiyorum” demek olur diyerek bitiriyor.

***

Yolum aydınlanmıştı.

Ertesi gün Yiğit’e sakin bir ses tonuyla cevap verdim.

“Seni, beni ve her şeyi yaratan bir Allah var. O’nu çok seviyorum ama onun nerede olduğunu ben bilmiyorum.”

Epey şaşkın fakat kalbi yatışmış bir tonda hmmm demişti o zaman. Sonra da sormamıştı. Merakının dindiğini görünce doğru bir şey yaptığıma kanaat ettim. Hatta demek ki boşuna yazılmıyor bu kitaplar dedim.

Zamanla daha çok konuştuk, konuşuyoruz.

Hala sıkıştığımda zaman istiyorum. Geçiştirmem gereken şeyler olduğunda, biraz büyüyünce konuşalım diyorum. Bazı şeylere ise büyüse de cevap verebileceğimi sanmıyorum.

Mesela geçenlerde;

“Allah dilenmeyi yasaklamışsa dilencilere neden Allah rızası için para veriyoruz?” dedi.

Varsa bir cevabı olan açıklasın. Ben yine yetemedim.

***

Allah’ın güzel yarattığı bir kalbe Allah’ı güzel anlatma konusunda mutlaka bilgi sahibi olmak gerekiyormuş.

Çocuklarda, bilhassa ciddi konularda atılan her adım öncesi zemini defalarca kontrol etmek gerekiyormuş.

Bir de bunu çıkardılar, Allah’ı bilmekten ne zarar gelir çocuğa diyen olabilir.

Fakat kötü olan ne geliyorsa Allah’ı doğru bilmemekten geliyor.

İlmin farz olması da bu sebepten.

İlmin güzel olması da bu sebepten.

”Dünyalık istiyorsanız ilim öğrenin. Ahiretlik istiyorsanız ilim öğrenin.’‘

-Hz.Ali-

Sevgiler,

Ceylan.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bir Bir Topladım Sıfır Etti

-
Bir seneden daha uzun zaman sonra, bir senenin gerçekten bir sene sürdüğüne olan inancını yitirmiş biri olarak öncelikle şunu söylemek isterim ki, merhaba. Geçen hafta kendime ''Gayet iyi gidiyorum, hayatıma hakimim, 2021 çok iyi başladı,'' dedikten sonra biraz daha iyiye gitmem gerektiğini fark ettim, ama bunca şeyle beraber zamanın neresinde olduğumuzun takibini de aksatmadan yapabilseydim hiçbirinizle konuşacak şey bulamazdım. * Alışkanlıktan mızmızlanacağım biraz. Bugün öğleden sonra, Deniz yıllardır aynı yerde duran yatağının yerini değiştirmemi isteyince alışkanlık hakkında düşünmeye başladım. Eşyaları iterken, çekerken, eşyaların önünü ardını süpürüp silerken; alışkanlık, bağ, insanları birbirlerine, yerlere ve şeylere bağlayan görünmez ipler hakkında uzun uzun düşünme fırsatı buldum. Alışkanlıkların insana verdiği güçle insandan aldığı gücü kıyaslama imkanım oldu. Sonuç ne bilmiyorum. Bağların hangisini gevşetip hangisini sıkmak gerektiğinden emin değilse de, dü...
Devamı

Bir Nevi Big Bang

-
Bildiğimiz gibi dünyamız önceleri bir toz bulutuydu, sonra büyük bir patlama meydana geldi, sonra da erkeklerin karnı acıktı. Bilim bunlar. Bakın: ''Bu büyük patlamadan 300,000 yıl sonraki, yani bundan aşağı yukarı 13,5 milyar yıl önceki evrenin ilk görülebilir halinin fotoğrafı çekildi. 1992 yılında NASA'nın COBE uydusunun çektiği bu fotoğrafın, astrofizikçilerin hesaplarına tam uyumlu olduğu gözüktü.'' Bunlar hep bilim. 1992 yılında ben üç yaşındaydım ve evimiz çok kalabalıktı. Teyzemler, amcamlar, halamlar ve diğer amcamlar, dayılarım ve dünyadaki diğer tüm tanıdıklarım durdurulamaz şekilde bir aradaydı. O gün bizim evde de bir fotoğraf çekildi, kimin çektiğini bilmiyorum ama Nasa değil. O fotoğrafa bakınca ilk olarak ne söylemek gerektiğini öğrenmeye ise bir hayat adadım. * Yaz sonu. O gün geri kalan tüm günler gibi, yemek vakti yaklaşınca kadınlar aralarında iş bölümü yapıp ocağa yemekler koyarken erkeklerin bir kısmı salonda oturuyor, birazı bahçede geziniyord...
Devamı

Ok.

-
Uzun zaman sonra çok önemli bazı şeyler anlatmam gerektiğini hissederek merhaba. Bundan on küsur sene önce, çoktan unutulup gittiği için adını şu an hatırlayamadığım bir ''uzman'' vardı. Hemen hemen her sabah televizyonda, derinden gelen kemik bir yüz ifadesi ve kendine has yıkıcı bir üslupla ebeveynleri, yani maalesef ama ilk anlamıyla anneleri, yaptıkları sonsuz yanlışlar konusunda bilgilendirip dururdu. Şaşkınlıkla mum gibi oturup izlerdim. İzledikçe, hissettiğim annelikten, çocuğumdan ve hayatımızdan uzaklaşıp çok başka bir yere, bir ütopyaya doğru gittiğimi, ama tabii ki tam gidemediğimi, gerçek hayatın beni bir noktada tabii ki yeniden içine çektiğini, savrulup dururken sadece, sadece halledilemez boyutta suçlu, berbat, hiç doğurmaması hatta hiç doğmaması gereken biri gibi hissettiğimi öyle iyi hatırlıyorum ki. Oradan kaçmaya değil, orada kalıp sorun her neyse bir şekilde çözmeye acilen ihtiyacım olduğunu, tüm bu şeyin çok kısa bir sürede garip bir hızla var olduğ...
Devamı